Blog

Dader en slachtoffer, over jeugdzondes gesproken.

Ik ben tot nu toe wat stil geweest over het onderwerp Johan Derksen. Het is even een hype, dat iedereen er iets van vindt en er meteen iets over gaat zeggen. Ook zie ik ineens mensen die hier meteen hun ‘business’ in zien. Maar het is niet zomaar iets, om mensen bij te staan die misbruik hebben meegemaakt. Dit gaat door vele lagen heen. Traumaseksuologie heet dat.

Ondertussen worden slachtoffers op dit moment massaal getriggerd en hebben herbelevingen.
Persoonlijk word ik ook getriggerd door de acties van Johan. (Ik weet niet of ik Johan mag zeggen;) En ja, ik heb ook herbelevingen. Dus daar wil ik het over hebben.

Herbelevingen van mijn eigen jeugdzondes. En eigenlijk niet alleen vanuit mijn jeugd. Zondes waarvan ik nu denk: hoe heb ik het kunnen doen. Voor de duidelijkheid: ik heb geen kotsende, bewusteloze mensen met kaarsen laten liggen. Maar ik heb vriendjes/mannen pijn gedaan, bewust. Ja. En dit laatste is een lastige om uit te leggen, want bewust klinkt negatief en slecht. En ik ben er zeker niet trots op. Ik ga het proberen uit te leggen, omdat vanuit de traumaseksuologie heel duidelijk patronen te zien zijn. Nu pas; toen absoluut niet. Patronen die werken als een soort drang of verslaving, terwijl het komt uit een zelfbeschermingsmechanisme in de zoektocht naar iets wat ik verloren was. Wat mij was afgenomen.

Als je seksueel misbruik hebt meegemaakt in je kinderjaren, nog voordat je je eigen seksualiteit hebt kunnen ontwikkelen, heb je geen idee meer wat normaal is in relaties. Je seksualiteit is verstoord en alles wat daarmee samenhangt. Alles dus. Alles is verstoord. Je dénkt het te weten, alleen jouw referentiekader, jouw eerste ervaring is misbruik. Dus hoe kun je dan weten hoe het echt voelt en hoort te zijn. Je brein onthoudt het misbruik. Vanuit het eerste moment kom je in een overlevingsmodus, elke keer als zich in je verdere leven een situatie voordoet waarbij seks, relatie en in mijn geval ook simpel aandacht verschijnt, kom je weer in die overlevingsmodus.

Pas wanneer je je bewust wordt dat je gedrag komt vanuit seksueel misbruik, dan kun je eraan werken. Ondertussen is er al heel veel ellende ontstaan. Vaak duurt het jaren voordat je het patroon ontdekt. Daarbij, voor iedereen is het patroon anders. Dus aan de buitenkant kun je het niet zien. En ik vond mezelf trouwens ook wel heel erg stoer, gewild en gezien. En daar ging het uiteindelijk om. GEZIEN WORDEN.

Niet iedereen die misbruikt is begaat jeugdzondes. Het ene slachtoffer gaat op slot, het andere gaat grenzeloos het leven door. Op welk vlak dan ook. Dus ook seksueel en daar komen dus wellicht ook jeugdzondes in voor.

Ik wil hier niet mee beweren dat Johan Derksen slachtoffer is geweest van seksueel misbruik. Maar misschien is hij wel op een andere manier getraumatiseerd;, is zijn hele hechtingspatroon vanuit vroeger wel verstoord. Of het is gewoon grootspraak geweest. Waarbij ik dan wel nog een kanttekening wil plaatsen: in godsnaam waar heeft deze man gezeten de afgelopen maanden om te denken dat je dit even aan tafel op tv kunt vertellen.

Het excuus dat die tafel van VI een kroeg is, gaat met dit soort verhalen niet op. En ik ben niet heilig en jeugdzondevrij;)

Het is een probleem van ons allemaal. Slachtoffers kunnen daders zijn, daders kunnen slachtoffers zijn.

Daarom is het belangrijk dat mensen meer weten over de traumaseksuologie. En dan heb ik het om te beginnen over artsen, hulpverleners, psychologen…De traumaseksuologie was voor mij een thuiskomen, waarbij ik eindelijk mijn eigen laatste puzzelstukken vanuit het seksueel misbruik kon plaatsen. Waarbij ik eindelijk snapte waarom ik die jeugdzondes ben begaan.

Wil je een keer praten? Laat het maar weten. www.maschavanreenen.nl voor al mijn blogs en info

Reacties

Gitte
mei 22, 2022 bij 11:31 am

Mooi geschreven Mascha, zonder oordeel.



Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

50 jaar en vrij zijn

maart 18, 2022

Review van Kim

juni 29, 2022