Ik was daar altijd vrij in, eerlijk gezegd; makkelijk.

Seks was voor mij nooit iets groots of iets heilig ofzo. Geen diep verbonden ritueel. Hoewel ik zeker wel de plezier en de verbinding op dat moment kon ervaren. Toch was het meer een logische volgende stap, want als je iemand leuk vindt, aan het daten bent, het gezellig hebt of een langere relatie hebt, dan komt vanzelf die vraag:

Kan ik hier seks mee hebben of niet? En niet wil ik het…

Intimiteit stond eigenlijk niet in mijn stappenplan. Dus niet iets van een afstemming zeg maar. Er was namelijk altijd meteen die klik. En ja, dan was de grens van afstemmen al als de zon verdwenen. Opgegaan in het moment van verliefd zijn of gewoon lust. Want de vlinders vlogen alle kanten op. Een en al overgave. Niets zoals iets als onderzoeken. Zo ging dat. En ja, zo was ik nou eenmaal.

Dat kwam meestal pas achteraf. Dat ik dan ineens dacht: “wilde ik dit eigenlijk wel?  Voelde ik ergens een nee? Of was het toch een ja? Maar de ander voelde duidelijk een ja? Denk ik. Dus dan zal ik het wel gewild hebben… toch?”

Soms ook al halverwege, dat ik dan ineens dacht, wat ben ik aan het doen joh? Maar ja, je kan nou eenmaal niet zomaar afhaken toch?

Vanuit de traumaseksuologie (Peter John Schouten) wordt beschreven hoe seksueel misbruik niet alleen psychische schade veroorzaakt, maar ook invloed heeft op de manier waarop iemand later seksualiteit, nabijheid en grenzen ervaart. Traumaseksuologie onderzoekt de verbinding tussen trauma en seksualiteit, en hoe die verbinding zich later in het leven blijft herhalen. 
                      De verwarring tussen toestemming en beschikbaarheid

Veel mensen denken dat een grens iets is wat je duidelijk voelt. Een harde nee. Maar bij trauma werkt dit gewoon anders.

Of je voelt helemaal niets. Of je doet automatisch mee. En een paar dagen, weken of soms wel jaren later denk je:  dit voelde écht niet goed! Dat betekent niet dat je “het blijkbaar wilde”. Het betekent vaak dat jouw systeem ooit heeft geleerd dat aanpassen veiliger was dan voelen. En dat is dan ook precies waarom traumatische patronen zich kunnen herhalen.

Je herhaalt niet bewust het misbruik. Je herhaalt het bekende. Je gooit zelf de rode loper uit, waar je niet bewust van bent. Dus er liggen herhalingen op de loer.

Je kunt onbewust situaties opzoeken die lijken op de oorspronkelijke verwonding in het misbruik. Niet om opnieuw pijn te willen, maar omdat het systeem probeert grip te krijgen op iets wat vroeger machteloos maakte. Het trekt aan en het stoot af. En dan kan seks zomaar alleen seks zijn en niets anders dan dat. Zelfs kan seks iets zijn waar je bestaansrecht van af hangt.

Hoe heftig is dat?!

De seksuele schade na seksueel misbruik…herken je het?

Wil je meer weten hierover. Ga eens naar een van onze voorstellingen van De rode loper (www.derodeloper.info) of koop mijn boek Verloren seconde:)

Wil je hier iets voer kwijt stuur gerust een DM.

Wil je mij of mijn collega’s boeken als spreker of trainer Laat het mij weten. Mag ook via mascha@maschavanreenen.nl