Rust en verantwoordelijkheid
Veel mensen denken dat stress normaal is. Dat “druk druk druk” er nu eenmaal bij hoort. Dat herken ik als de beste. Ik betrap mezelf erop dat ik heel vaak zeg:” ja ik heb het druk of nee dat lukt nu even niet want ik ben druk”
Toch neem ik mijn rust en sterker nog, durf ik het te nemen en te ontspannen.
Ik weet dat druk van vroeger anders was dan druk van nu.
Maar eigenlijk is rust de natuurlijke stand van ons lichaam. Kijk maar naar kleine kinderen. Als ze zich veilig voelen, zijn ze vrij, speels, open, nieuwsgierig en levendig. Dat authentieke kind waar we allemaal wat meer naar toe terug moeten gaan.
Dat is onze basis. Niet overleven, maar leven.
Stress is op zich niet verkeerd. Ons lichaam is slim. Als er gevaar is, schakelt het over op actie: vechten, vluchten of heel hard doorgaan. Dit systeem is bedoeld om ons te helpen in moeilijke momenten.
Alleen: bij veel mensen blijft dat stresssysteem veel te lang aanstaan. Door spanning, oude pijn, onverwerkte ervaringen of trauma raakt het lichaam als het ware gewend aan onrust. Dan leef je niet meer vanuit rust en vertrouwen, maar vanuit alertheid en overleven.
ONVEILIG WORDT VEILIG EN ANDERSOM
Dat zie je bijvoorbeeld in:
- altijd “aan” staan
- moeilijk kunnen ontspannen
- snel geprikkeld zijn
- veel piekeren
- slecht slapen
- je leeg, vlak of afgesneden voelen
- moeite hebben met voelen wat je echt nodig hebt
Soms kan de spanning er niet uit. Je slikt boosheid in. Je blijft waar je eigenlijk weg zou willen.
Je past je aan. Je houdt vol.
Dat is geen zwakte. Dat is een slim overlevingsmechanisme van je lichaam.
Heling begint niet met jezelf forceren Heling begint met veilig leren voelen.
Met stap voor stap weer contact maken met je lichaam.
Met eerlijk durven zien wat je hebt meegemaakt, wat je hebt weggedrukt en wat nog aandacht vraagt.
Trauma aankijken hoeft ook niet te betekenen dat je ineens alles opnieuw moet herbeleven.
Het begint vaak veel kleiner:
- erkennen dat er iets in jou pijn doet
- merken wanneer je lichaam gespannen raakt
- voelen wat je grens is
En misschien wel het belangrijkste: verantwoordelijkheid nemen voor je eigen herstel. Ik krijg zo vaak terug dat mensen het zo knap vinden waar ik sta. Wat ik allemaal doe. Vooral na het lezen van mijn boek Verloren Seconde.
Geloof mij deze weg was nog langer dan je allemaal leest (anders had het boek nog 3x zo dik geworden) Maar het groeien, ontdekken, coaching, begeleiding, nieuwe dingen leren hebben mij daar gebracht. Iemand die je aan je hand neemt en zegt; dit gaan we samen doen, hoe lang het ook duurt. En ik heb wat trainingen en coaching gedaan. En alles heeft bijgedragen aan waar ik nu sta. Soms 4 naar voren en 2 weer terug…maar dat is nog steeds verantwoordelijkheid nemen.
Verantwoordelijkheid is niet; “het is jouw schuld.”
Maar wel in de zin van: niemand anders kan van binnen voor jou voelen, kiezen, rust pakken, begrenzen en helen.
Verantwoordelijkheid nemen begint heel klein.
Bijvoorbeeld met:
- elke dag even stil worden,
- ademen in plaats van doorgaan
- eerlijk zijn over wat je voelt, schrijf je succcessen
- minder vluchten in afleiding
- hulp toelaten waar nodig
- leren luisteren naar je lichaam
- stoppen met jezelf steeds voorbijlopen
Begin nu.
In een paar bewuste ademhalingen.
In een wandeling zonder telefoon.
In nee zeggen waar je altijd ja zei.
Echte verandering ontstaat wanneer we niet alleen symptomen bestrijden, maar de diepere oorzaak durven aankijken.
De uitnodiging is om opnieuw te leren samenwerken met jezelf.
Van overleven naar leven.
Van controle naar vertrouwen.
Van spanning naar meer veiligheid van binnenuit.
Dat is geen snelle weg. Maar wel een echte:
Rust is niet luiheid. (Dit was mijn eye-opener)
Vertragen is niet opgeven.
Trauma aankijken is geen zwakte. Het is verantwoordelijkheid nemen voor je eigen leven.
We hebben nog een paar plekken voor de IK dagtraining over beweging, rust en grenzen. Ik hoor graag van je als je informatie wil.
Gegeven door Marina en mijzelf
12 april in Broek in Waterland
Liefs Mascha (de foto is op Sint Maarten genomen, even een weekje rust, dat kan je heel goed met die temperaturen en hoe de mensen hier zijn…relaxt;)
