In mijn praktijk zie ik dit gebeuren. Het begint bijna altijd met één partner die de stap zet; er moet iets veranderen. Het seksueel misbruik, of ander  oud zeer speelt op. Wat weggedrukt is komt weer boven. Ik herken het uit mijn eigen leven. Als je mijn boek gelezen hebt weet je hoe ik ervoor stond in relaties;)

Ik ben zelf een paar keer naar een relatietherapeut geweest toen ik nog getrouwd was. Op verschillende momenten in mijn huwelijk. De eerste keer zaten we er allebei anders in. Eigenlijk wist ik niet goed wat ik wilde. Ja dan kan je daar gaan zitten, maar dan werkt dat niet. We kregen wel mooie oefeningen mee op vakantie. Die werkte wel (deels;) en wat werkt, ja dat geef ik nu ook mee aan de stellen die ik zie. We kregen ook oefeningen mee, die op dat moment echt niet werkte. En nu tientallen jaren later denk ik, ja het waren wel goed oefeningen, maar niet voor ons op dat moment in ons huwelijk.
Dat hele seksueel misbruik verhaal van mij, was geen onderwerp in ons huwelijk. Dacht ik. Dat was achteraf gezien juist het stuk wat er voor zorgde dat wij niet meer bij elkaar konden komen.

Goed, de mensen die bij mij komen hoe zit het daar met relatietherapie.
Ik ben vaak eerst met een van twee aan het werk; we verkennen wat er speelt, wat vastzit, wat misschien al heel lang geen woorden heeft gekregen. We maken stappen. Ik spreek in we, omdat ik begeleiding zie als we. Het is niet zo dat ik bepaal. Ik begeleid en stel de vragen. Zonder een samenwerking lukt het niet.

Ondertussen blijft er thuis vaak iemand nog op afstand.
Simpelweg omdat diegene niet voelt alsof dit ook over hen gaat. De gedachte is begrijpelijk en bijna universeel:

“Dit is toch het stuk van mijn partner, niet van mij”

En kijken ze vanaf de zijlijn mee, soms kritisch, soms afwachtend, soms met een weerstand. Want ja… ineens veranderd er iets in de relatie.
Dit blijft niet uit. Want wat er in de sessies gebeurt, blijft nooit beperkt tot degene die tegenover me zit. Het werkt door in de relatie.

Zonder dat het expliciet wordt uitgesproken, begint er iets te verschuiven in de dynamiek tussen hen beiden. Het wordt niet uitgesproken omdat de relatie vaak vast loopt op niet communiceren. Ik raad altijd aan om samen te komen. En oh, wat een weerstand komt er soms naar boven.

Omdat we al eens relatietherapie hebben gehad, maar dat de klik er niet was met diegene. Ja dan houdt het op. Dat werkt niet.

En soms verrassend, krijg ik een appje: wat denk je? Hij/zij komt gewoon een keer mee.

Daar word ik zo blij van. Want ik weet dat dit gaat werken. Wij doen relatie coaching altijd met z’n tweeën. Dat heb ik ook geleerd uit mijn eigen ervaring. Paul en ik vinden het belangrijk dat mannelijke en vrouwelijk energie mee kunnen doen. We gaan niet een uurtje praten, maar keihard een paar uur aan de slag. Met stoelen. Nee dat is niets zweverigs, maar wel nodig om de diepere lagen aan te kijken. Want welk oud zeer, of het nou iets heftigs is of iets kleins uit de opvoeding is, staat er tussen de relatie in? Ook dat is mijn eigen ervaring. Bij mijn relatietherapeut is daar nooit naar gevraagd en daar zaten we alleen te praten. En ja, als je goed praat, praat je zo een uur vol met onzinnige dingen (saboteren heet dat:) of de ander zegt niets.. Dus Paul en ik doen het anders.

Ik hou van relatie dynamiek. En zal ik je wat verklappen? Daar gaat mijn tweede boek over. Relaties;) ik was al mee begonnen in mijn boek Verloren Seconde, over alles wat niet werkte, maar hoe loopt het af met mij? Ja, daar zijn vragen over. Dus dat wordt boek twee. En ik verklap verder nog niets.

Liefs, Mascha