Quick fix bestaat niet. Daar zijn we het toch wel over eens.
Ik hoor vaak dat mensen zeggen dat ik een voorbeeld ben. Leuk om te horen overigens, maar ik ben ook niet ff gefixt, zeg maar. Dat heb je misschien wel in mijn boek Verloren Seconde gelezen.

Er zijn zoveel facetten nodig om te helen, en wat een van mijn laatste woorden in mijn boek is:
‘Zijn we ooit helemaal geheeld? Nooit helemaal. Het leven brengt je van alles. Dus uitdagingen komen op je pad en daar moet je mee dealen. Maar je gaat er wel anders mee om. Je herkent het, valt niet meer in dezelfde valkuilen die je tig keren wel gehad hebt.’

Quick fix dus niet. Waar heb ik van geleerd de afgelopen paar jaar dat ik mijn praktijk run? Nou, dat 😉 En wat denk ik daarmee te gaan doen.

Ik wil je een voorbeeld geven: ik heb de afgelopen paar jaar tientallen mannen en vrouwen begeleid. Sommigen in een Deep Dive en sommigen in mijn intensieve 5-maanden-traject (dat we vaak doortrokken naar een jaar). En allemaal zijn ze zeker een jaar bezig geweest. Ik bleef in contact met hen. En als ze support nodig hadden, al was het om een conflictje op de werkvloer of een woordenwisseling met een ex, nam ik daar de tijd voor. (En nee, daar bereken ik dan niets voor.)

Je kunt iemand niet in één keer loslaten. Ik kreeg af en toe ingesproken berichten van oud-coachy’s die even iets wilden neerleggen bij mij. Prima. Ik hoor je denken… en jezelf beschermen en grenzen trekken? Dat kan ik heel goed hoor 😉

Ik heb 1x per zes weken een zondagmiddag waar mensen( die al gecoacht zijn of in een traject zitten) kunnen aansluiten om nog even mensen uit andere trainingen te ontmoeten of mee te doen aan een korte workshop. Van mij of door iemand anders met een leuk thema. Soms gewoon creatief, soms gek — omdat het authentieke kind, dat nieuwsgierige wezen in je, dat nou eenmaal nodig heeft. Soms diepgaand en pittig. Maar goed, je hoeft niet te komen; je mag 😉

Gewoon om te laten zien: ik ben er nog en je bent niet alleen. En je hebt anderen nodig om te kunnen zijn. (De spiegels, de triggers, de gezelligheid, het verbinden vanuit jou met de ander.)

Alles bij elkaar blijven mensen een jaar ‘bij mij’.
En dat voelt goed voor mij, omdat ze na een jaar heel veel tools hebben kunnen internaliseren in hun systeem. Niet vanuit het leren in je hoofd, maar het tegenkomen in het lichaam. Wat gebeurt daarbinnen? Wat zit daarbinnen nog op dat deurtje te kloppen? Wat wil gezien worden en eruit?

Oh, dit is niet zweverig, want dat ben ik niet. Ik ben wel empathisch. Dat is wat anders. En soms geef ik je een schop onder je kont als jouw saboteur, die ik allang heb ontdekt, weer de boel in de war wil schoppen.

Lang verhaal kort: ik heb een jaartraject ontwikkeld. Hierin zit alles (oké, bijna alles) wat ik al deed. Ik heb het aan elkaar geplakt en geknipt en het valt allemaal mooi naadloos in elkaar. De basis is natuurlijk de traumaseksuologie. En voordat je denkt: ik heb geen seksueel trauma, dat hoeft ook niet. En soms, ja sorry, weet je het ook niet dat er seksueel trauma zit. Dus je bent gewoon welkom.

De modellen uit de traumaseksuologie zijn geweldig en magisch. Dat heeft het al jaren bewezen, maar ook de afgelopen jaren in mijn praktijk. En niet te vergeten: uit mijn eigen ervaring. Want je kunt de modellen niet gebruiken als je zelf niet eerst door je eigen proces bent gegaan.

Als jij jouw waarlijke nee en ja, jouw echte keuzes en waarden voor jouw leven wilt ontdekken, je authentieke (wat een shitwoord, maar toch) identiteit wilt uitgraven, want die zit vaak bedolven onder allerlei traumatroep, dan ben je welkom in mijn jaartraject.

Wil je meer informatie? Laat het mij weten.

Liefs Mascha