Blog

Wat als seks het antwoord is…

Wat een hel vind ik Schiphol.

Altijd al gevonden. Niet omdat ik bang ben om te vliegen en ook niet omdat ik denk dat iemand niet meer terugkomt. Ik ga er eigenlijk altijd vanuit dat mensen gewoon weer thuiskomen.

Als ik iemand moet uitzwaaien, al is het maar voor een vakantie, breekt er iets in mij. Ik krijg een brok in mijn keel, mijn ogen lopen vol en eerlijk, het liefst zet ik iemand af bij Kiss & Ride, zwaai ik nog één keer en rijd ik weg. Om vervolgens in de auto keihard te huilen.

Ik begreep nooit waarom. “Mas, doe even normaal“

Tot ik ging zien dat het helemaal niet over Schiphol gaat. Het gaat over verlaten worden. Over een wond die al ontstond toen ik vijf jaar oud was.

Als je mijn boek hebt gelezen, weet je dat mijn vader er van de ene op de andere dag weg ging. Mijn ouders gingen scheiden. Ik zie het beeld nog haarscherp voor me: mijn moeder die het me vertelde. Mijn vader was er niet bij.

Ik kende het woord onveilig toen nog niet. Maar dat is precies wat ik voelde. Verdriet, boosheid, verwarring, onmacht.

En vooral: iemand is weggegaan bij mij.

Op mijn achtste vertrok ik zelf voor twee jaar naar Libië. Alles wat vertrouwd was, bleef achter. Daarna moesten we daar ook weer weg. Opnieuw afscheid nemen. Opnieuw alles achterlaten.

Vier basisscholen. Steeds weer vertrekken. Steeds weer opnieuw beginnen. En toen ik achttien was, vertrok mijn moeder naar het buitenland om daar te gaan wonen. Ze kwam af en toe nog terug. En iedere keer was daar weer Schiphol.

En wat als seksueel misbruik óók onderdeel wordt van dat verhaal?
Wat als dát het antwoord werd op al die ervaringen van verlating?
Wat als de prijs van die diepe eenzaamheid is dat je onbewust gaat geloven dat liefde, aandacht en nabijheid iets zijn wat je moet verdienen?
Wat als seks verbonden raakt met gezien worden. Met leuk gevonden worden. Met verbinding. Maar óók met afscheid.

Goedmaakseks.

Afscheidseks.

Je-niet-alleen-voelen-seks.

Afleidingsseks.

En het pijnlijkste? Ik belandde daarna altijd weer in diezelfde eenzaamheid.

Die eenzaamheid gaat niet altijd over alleen zijn. Het gaat over een oud gevoel dat nog steeds in je lichaam leeft.

Ik ben ervan overtuigd dat eenzaamheid en seks voor mij een onafscheidelijk setje waren geworden.

De echte verandering begon toen ik met mijn lichaam ging werken. Toen het oude verdriet er eindelijk mocht zijn, in plaats van ertegen te vechten. Toen ik mezelf gewoon eens kon laten zijn, in plaats van steeds weer te vluchten in afleiding. (Lees: seks, aandacht zoeken, op welke manier dan ook, werken en feesten.)

Mijn lichaam mocht de oude verhalen aankijken. En daarna langzaam loslaten. Dat is geen snelle oplossing. (Hoelang ik hoor het je vragen..)

Het is laag voor laag weer thuiskomen in jezelf en dat je dat niet alleen hoeft te doen. Want ik herken het wel hoor; je bent een stoere sterke man of vrouw. Je hebt je leven voor elkaar. En je hebt heel veel vrienden… en toch….

Kan ik je helpen?

Liefs Mascha

Oh en ik haat Schiphol nog steeds. Maar wel op een heel andere manier. Omdat ik er inmiddels alles heb uitgehuild.